Amigu di Tera & Defensa Ambiental

persbericht 4 juni 2009

 

Wereldmilieudag 2009: twintig jaar na de massale demonstratie in Wishi en Marchena

 

Met het recente vonnis inzake de luchtverontreiniging van Refineria Isla S.A. komt het raffinaderijdrama weer in het vaarwater waar het thuishoort: de raffinaderij moet zich aan de hindervergunning houden. Ook zullen we spoedig datgene horen waar iedereen behalve onze politieke elite van uitgaat: de overheid moet toezien dat de hindervergunning wordt nageleefd. Deze vergunning is destijds door de raffinaderij zelf voor de overheid geformuleerd, die het dan ook goedkeurde. Dat was het trage ‘resultaat’ van een lang proces van verzet van de bevolking tegen de ondraaglijke luchtverontreiniging van dit bedrijf.

 

Op 5 juni 2009, Wereldmilieudag, vieren we de gebeurtenis dat precies 20 jaar geleden de bewoners van Wishi, Marchena en aanliggende wijken, met andere burgers van het eiland, massaal manifesteerden tegen deze luchtverontreiniging. Op initiatief van de buurtorganisatie van Wishi en Marchena werden onze organisaties benaderd om de bevolking voor de manifestatie te mobiliseren.

In die dagen kwam de bevolking er achter dat de PdVSA, net zoals haar voorganger de Shell, was vrijgesteld van een hindervergunning. Dit was in 1953 door deze Brits-Nederlandse gigant afgedwongen, één jaar voordat de Nederlandse Antillen een autonome status binnen het koninkrijk verkreeg. In 1984 bracht Dienst Centraal Milieubeheer Rijnmond (DCMR) een rapport uit waarin aanbevelingen werden gedaan ter vermindering van de milieuoverlast van Shell op Curaçao. Twee jaar later sloot Shell de poorten en voor één gulden mocht het eilandgebied de fabriek met de reeds veroorzaakte én de toekomstige milieuverontreiniging overnemen.

 

Het eilandgebied verhuurde de raffinaderij aan PdVSA, die niet alleen werd vrijgesteld  van elke milieuregel, maar die ook van allerlei belastingfaciliteiten mocht genieten. De overheid, als eigenaar van de fabriek, int in vergelijking met de omzet van Refineria Isla slechts een gering huurbedrag. Eventuele milieu-investeringen moeten voor de helft door het eilandgebied gefinancierd worden. Zo heeft politiek Willemstad een economisch zeer onvoordelige deal bedongen en het eiland niet van de gigantische milieuverontreiniging gevrijwaard. Integendeel.

 

Als gevolg van de massademonstraties die behalve in 1989, ook in 1990 en 1991, steeds weer op Wereldmilieudag plaatsvonden, haalde de overheid het concept voor een nieuwe hinderverordening, dat al 12 jaar oud was eindelijk eens uit de bureaula. In 1994 hadden we dan eindelijk een nieuwe hinderverordening die basis werd van de hindervergunning die in 1997 aan de raffinaderij werd verstrekt. Deze zeer soepele en op vele punten vage vergunning werd door onze organisaties bestreden in een bezwaar- en beroepsprocedure. Twaalf jaar na deze procedure heeft de overheid het beroep nog steeds niet beantwoord.

 

Duidelijk is dat er niet wordt bestuurd. Nu moet de rechter op de stoel van de bestuurders gaan zitten en hen eraan herinneren dat zij gedurende de afgelopen 12 jaar de PdVSA aan de vergunning moesten houden en voortaan moeten blijven houden. Dit is een enorme blunder voor onze politieke elite die pretendeert wel de autonomie van ons eiland waar te kunnen maken. De burgers en burgerorganisaties die naar de rechter zijn gestapt hebben de vinger op de wonde van het politiek systeem gelegd. Men mag hopen dat met dit vonnis de politiek wakker geschud wordt en men eindelijk eens het eiland gaat besturen in het belang van de bevolking én de werknemers van de Isla. Een goede kwaliteit van het milieu is in het belang van hun gezondheid en welzijn en staat absoluut niet haaks op een welbegrepen economisch belang van het eiland.

 

Yvette Raveneau                  Lloyd Narain

Amigu di Tera                      Defensa Ambiental

                                                                                                    tel. 737 3965