Amigu di Tera  &  Defensa Ambiental

Persbericht 14 mei 2009

 

Autonomie

 

In het referendumdebat wacht het eiland een voorspoedige toekomst als de bevolking maar de keuze maakt die de strijdende partijen ieder voor zich aanbevelen. De problemen die zich al decennialang hebben opgestapeld en het leven van de bevolking met de dag moeilijker maken komen echter niet aan de orde. Dit geldt in het bijzonder voor het kwetsbare milieu van ons eiland dat door verwaarlozing steeds onleefbaarder wordt.

 

De laatste twee decennia zijn fundamentele milieuproblemen aangekaart en bestudeerd en aan de bestuurders voorgelegd.

In 1989, 1990 en 1991 werden er in Wishi en Marchena massale protestdemonstraties tegen de luchtverontreiniging gehouden. Wat er moest gebeuren, was duidelijk genoeg. Toen al was de keuze: structurele innovaties of sluiting van de raffinaderij. We zijn al twintig jaar verder en de politiek weet nog steeds niet wat te doen.

 

Ook al weer 20 jaar geleden werd in een lijvig rapport aanbevolen dat ons energiesysteem drastisch moest worden veranderd. De Eilandsraad gaf in een luidruchtige vergadering juist nog meer macht aan de energiebedrijven die deze veranderingen absoluut niet wilden doorvoeren. De stap naar een schoon en duurzaam energiesysteem is nu nog verder verwijderd.

 

De bevolking verzet zich al decennialang tegen het ontoegankelijk maken van de kust. Resultaat van de afgelopen twintig tot dertig jaar patriottisch bestuur: 80% van de zuidkust is vandaag niet meer vrij toegankelijk en deze trend blijft zich doorzetten. De band die onze bevolking heeft met de zee raakt verloren en ook de zorg daarvoor. Het landschap wordt steeds meer versnipperd en rommeliger omdat de overheid overal bebouwing toelaat, zelfs illegale bouw, onvoldoende optreedt tegen afgravingen, natuurvernietiging, dempingen en zandwinning in het kustgebied. Zelf onbost zij op grootschalige wijze buiten het stedelijk gebied en ontloopt zij steeds haar verantwoordelijkheid om de wijkverbetering in het stedelijk gebied structureel aan te pakken. Alle beleid, studies en wetgeving die deze zaken tot een oplossing moeten helpen brengen worden stelselmatig genegeerd.

Op afvalgebied is het ook allang bekend dat het voorkomen van afvalstort of verbranding de beste oplossing is. Dit kan door recycling van afval, hergebruik en compostering en vooral door preventieve maatregelen. Na een korte rondrit over het eiland vraag je je af óf er wel een afvalbeleid bestaat.

De vernietiging van mangrovegebieden, broedplaats van vele zeeorganismen en vissoorten, wordt toegelaten waardoor de visstand achteruit holt en de koraalriffen die door deze vissen worden onderhouden uiteindelijk afsterven.

Grootscheepse vervuiling van bedrijventerreinen en aanliggend water, uitlaatgassen, vestiging van bedrijven in woongebied, verkeershinder, je kunt het zo gek niet noemen, geen van deze zaken die talloze malen zijn besproken, bestudeerd en soms zelfs in het beleid opgenomen, zijn tot uitvoering gebracht.

 

Politiek Willemstad aanvaardt de degradatie van ons milieu met het argument dat de economie de voorrang heeft. Met andere woorden, de degradatie van onze natuur en de aantasting van onze gezondheid is inherent deel van haar ontwikkelingsvisie. In sociaal opzicht hoort het wegjagen van de bevolking en locale vissers uit de kustgebieden ook hierbij. Dit kan niet anders dan tot nog meer ellende leiden. Wij zijn echt wel toe aan een geheel andere ontwikkeling. Na het referendum zal de bevolking, ongeacht de uitkomst, met haar onafhankelijke organisaties hier hard aan moeten werken. Dáár gaat het om als we van autonomie willen spreken.

 

Defensa Ambiental       Amigu di Tera

Lloyd Narain                 Yvette Raveneau              Tel. 737 3965